ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο Λάκης Παπαδόπουλος σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη!

Με αφορμή την τελευταία επίσκεψη του Λάκη Παπαδόπουλου στο νησί μας, είχα την τύχη και την τιμή να τον συναντήσω για την παραχώρηση συνέντευξης στο georginasdiary.com.

O Λάκης Παπαδόπουλος ή αλλιώς Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ ανέλυσε με απλότητα και σοφία ότι αφορά τη μεγάλη του αγάπη τη μουσική.

 

Της ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΣ ΠΟΤΑΜΙΤΟΥ

 

Κ.Παπαδόπουλε σας καλωσορίζω στην Κύπρο. Πως νιώθετε καταρχήν που είσαστε εδώ στο νησί;

Χαίρομαι που είμαι στην Λάρνακα. Σπανίως θα τραγουδήσω εδώ. Είχαμε παίξει πριν από τρία χρόνια περίπου και ήτανε πολύ ωραία. Χαίρομαι που σας γνώρισα και χαίρομαι που ήρθατε εδώ και όπως είπατε δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.

Μετά από τόσα χρόνια στην ελληνική δισκογραφία είναι προτιμότερο να μας μιλήσετε εσείς. Υπάρχει κάποια ερώτηση που δεν σας έχουν υποβάλει; Οπόταν θα ήθελα να το αφήσω ελεύθερο .

Έχω δεχθεί πολλές ερωτήσεις και έχουν απαντηθεί. Μια χαρά όλα…

Όταν είχα πάει να δω τον Λάκη Παπαδόπουλο για τη συνέντευξη στο Radisson Blu Hotel στην Λάρνακα.

Να σας ρωτήσω κάτι γενικό αλλά ουσιώδες. Τι σημαίνει για σας ροκ;

Εγώ γεννήθηκα πριν την εποχή και μεγάλωσα του ροκ. Δεν υπήρχε ροκ, υπήρχε το country ροκ και το ροκ εν ρολ, η ελαφριά μουσική, η λαϊκή μουσική. Μετά έγινε το punk, μετά έγινε το new wave, όλα αυτά είναι μουσικές της νεολαίας που βράζει το αίμα της πριν ενηλικιωθεί και να φτάσει τα 20 με 22. Θέλει κάτι το οποίο να έρχεται και κόντρα τις περισσότερες φορές με τα προ υπάρχοντα των γονιών του. Αυτό νομίζω ότι το ροκ είναι μία κοινωνική σύγκρουση του νέου με το κατεστημένο.

 

Θεωρείτε τώρα, στην εποχή που διανύουμε, που ζούμε, υπάρχουν ελληνικά ροκ συγκροτήματα; Υπάρχουν Έλληνες τραγουδιστές που υπηρετούν την ροκ;

Για να υπηρετήσει το ροκ πρέπει να το λες στα αγγλικά. Άμα ο Έλληνας τραγουδάει στα αγγλικά και έτσι και πάει να το ακούσουν έξω, θα γελάνε. Σαν να έρχεται ένας Αλβανός στην Ελλάδα και να λέει εδώ είμαι ο καλύτερος σας τραγουδιστής. Κα να τραγουδάει ελληνικά και η προφορά του να ξέρετε θα μας ξενίσει και δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί αυτή την αντίδραση εγώ όταν ήμουνα στο ξεκίνημα μου είχαμε ένα πολύ ωραίο ελληνικό συγκρότημα Ελυπτική τροχιά λεγόταν. Ήταν μέσα ο αδελφός μου, ένας κύριος τώρα καθηγητής χορωδίας ο Χρήστος Πάντας, ένας Γιάννης  και τραγουδούσαμε στα αγγλικά. Τότε μόνο δίσκοι υπήρχανε, ούτε κασέτα δεν είχε βγει. Πήρα τα τραγούδια για να δούμε τι γίνεται. Τα πήρα στην Island Records, στην EMI, στην πατρίδα της ροκ μουσικής. Κανείς δεν μου απάντησε παρά μόνο ένας. Γι’αυτό τα λέω όλα αυτά. Σαν να σκάβεις στον Άρη να βγάλεις νερό που ξέρεις ότι δεν έχει. Ένας μόνο λέει μου αρέσει η δουλειά σας αλλά θα προτιμήσω να ρίξω τα λεφτά μου σε κάποιο άλλο συγκρότημα αρκεί να είναι πατριώτες μου, να είναι Άγγλοι. Αυτό μου έδωσε να καταλάβω τα πάντα. Μόνο ο Ντέμις Ρούσσος και η Νάνα Μούσχουρη έκαναν καριέρα εξωτερικό. Και ο Χατζιδάκης εάν έκανε καριέρα και ο Θεοδωράκης με δύο κινηματογραφικά τραγούδια. Με τον «Ζορμπά» επειδή το χόρεψε ο Άντουιν Κουίν και τα «Παιδιά του Πειραιά» επειδή το τραγούδησε ένα Γάλλος, ο Ζυλ Ντασέν έκανε μία Παγκόσμια επιτυχία και το τραγούδησε και η Μελίνα Μερκούρη. Τα αποποιούνται γιατί είναι πολύ απλά τραγούδια. Ιδιαίτερα ο Χατζιδάκης το αποποιείται δεν το θεωρεί «παιδί» του. Λοιπόν, εκεί είμαστε για την Παγκόσμια μουσική.

Το ροκ στην Ελλάδα είναι φρούδες προσπάθειες. Για αυτό και εμείς το έχουμε γυρίσει στο Ελληνικό και κάνουμε τον πόνο μας τραγούδι. Εγώ, ο Πορτοκάλογλου, οι Κατσιμίχα, ο Ζιώγαλας. Αργότερα οι Πυξ Λαξ. Όλοι που κάνουμε ελληνόφωνο ροκ έχουμε βρει μία ανταπόκριση. Είναι ηλεκτρικό τραγούδι μπορώ να το πω. Ο Γιοκαρίνης, ο Μηλιώκας, ο Παπακωνσταντίνου.

Έχω μία απορία κ. Παπαδόπουλε. Ξεκινήσατε το ’60. Αναφερθήκατε στο συγκρότημα Ελυπτική τροχιά, το συγκρότημα Dragons;

Το Dragons ήτανε ένα παιδικό συγκρότημα, ήμασταν δεκατεσσάρων- δεκαέξι χρονών παιδάκια που αγαπούσαμε τη μουσική. Μετά βγήκαν οι Beatles και τρελαθήκαμε με τους Beatles. Μέχρι τότε ακούγανε κάτι άλλο, ακούσαμε Paul Anka, Neil Sedaka, Roy Orbinson. Aπό τη Γαλλία τον Ζιλμπέρ ντε κο Αζναβούρ. Από την Ιταλία ακούγαμε τον Σέρτζο Εντρίγκο, τον Ντομένικο Μοντούνιο που με αυτούς τους δύο έχω παίξει και μαζί τους όταν είχαν έρθει στην Ελλάδα. Από την Λατινική Αμερική ακούγαμε τους Los Paraguayos.

Άμα πάτε στη σελίδα μου Λάκης Παπαδόπουλος στο Youtube, βάζω τραγούδια που μου άρεσαν μικρός και θεωρώ υποχρέωση μου να τα βάλω στους νεότερους να τα ακούσουν.

Οι Beatles άμα ερχόντουσαν πριν από δεκαπέντε χρόνια εδώ στην Ελλάδα, το πολύ να γέμιζαν μία αίθουσα σινεμά.

Θυμάμαι είχαν έρθει οι Kinks (You really got me, Lola) στον Λυκαβητό, εγώ ήμουνα καλεσμένος γιατί ο αδελφός μου ήτανε ηχολήπτης στην εκδήλωση. Ο Λυκαβητός χωράει 4.500 άτομα. Είδα τον Βαγγέλη Γερμανό από τους επώνυμους και τρακόσια άτομα να δούνε τον Ρέι Ντέιβις που απήγγειλε ποιήματα τότε. Δεν έχει σημασία και ποιήματα να είναι, ήρθανε για να δούνε τον Ρέι Ντέιβις. Πως να ξανάρθει αυτός. Γιατί να ξανάρθει αφού ήρθανε μόνο τρακόσια άτομα και στο Ηρώδειο που τραγουδούσε η Μαρινέλλα δε χωρούσε ο κόσμος κι έκανε τριπλές εμφανίσεις.

Αυτός είναι ο Έλληνας. Όχι ότι η Μαρινέλλα δεν είναι σπουδαία τραγουδίστρια αλλά και ο Ρέι Ντέιβις είναι κάτι σπουδαίο, πρέπει να αντιμετωπιστεί έτσι.

Ένα άλλο συγκρότημα που το λάτρευα γιατί ήταν επιδεξιότητα μουσικών ήταν οι YES. Επίσης, οι GENESIS αλλά όταν ήταν ο Peter Gabriel τραγουδιστής και ο Phil Collins ντράμερ.

Τότε είχαν έρθει οι YES κι εγώ έκανα σαν τρελός. Ήταν να εμφανιστούν στο γήπεδο του Πανιώνιου όπου τελικά ακυρώθηκε η παράσταση γιατί δεν είχε προσέλευση.

Ήταν να ερχόταν στο Μέγαλο Μουσικής η Ντιον Γουόργουικ αλλά τελικά δεν ήρθε γιατί πάλι δεν είχε προσέλευση.

Αυτή είναι η Ελλάδα. Τι μου λες για ροκ και μπαροκ, κάφροι είμαστε καισυμ εδώ είστε. Είμαστε αυτοί του ελαφρολαικού, του τσιφτετέλιου, που βγαίνουνυ οι γυναίκες στα τραπέζια και οι άντρες ακολουθούν για να πετάνε λουλούδια, χαλάνε λεφτά σε αυτές τις αναίτιες καταστάσεις και αναίτιο κάλεσμα χρημάτων.

Τι να πω εγώ τώρα. Θα γίνει κακός με τους συμπατριώτες μου, αυτή είναι η αλήθεια όμως.

Εμείς μεγαλώσαμε με άλλα. Δεν μπορώ να πω για τον Τσιτσάνη, κατάλαβες; Για τον Χατζιδάκη για τον Θεοδωράκη, τους άλλους πιο παλιούς, τη Σοφία Βέμπο, την τραγουδίστρια της νίκης. Αυτή η φωνάρα.

Μου έλεγε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος σε εκπομπή του, ποια είναι η καλύτερη τραγουδίστρια για σένα; Του λέω η Σογία Βέμπο. Μου λέει γιατί, τα δικά μας κορίτσια, η Δήμητρα Γαλάνη, η Αλεξίου; Πολύ καλές, αλλά με ρώτησε εμένα τι μου αρέσει.

Και η χρονική απόσταση από το ’60 που σας είχα πει για τους Dragons μέχρι το 1981 που ξεκινήσατε δισκογραφία;

Ήμουνα ένας αποτυχημένος, Με το ζόρι έβγαλα το Γυμνάσιο μετά τον στρατό. Αποτυχημένος σε όλα. Απλά ήμουνα άρρωστος ακροατής μουσικής. Άκουγα τραγούδια όλων και έκλαιγα. Δεν ήμουνα σε τίποτα καλός. Προσπάθησα να μπω σε μία τράπεζα δεν μπόρεσα, προσπάθησα να μπω σε σχολές, τίποτα… Ήμουνα του 11 με άριστα το 20. Με το ζόρι έβγαλα το εξατάξιο Γυμνάσιο. Τότε δεν είχαμε Λύκειο. Και έγραφα τραγουδάκια όταν ήμουνα δεκατεσσάρων χρονών και τα αγάπησα πολύ, να γράφω κι εγώ δοκίμια. Μπορώ να σου πω τραγούδια, το έχεις ακούσει το τραγούδι «Το τρυφερό σου ροζ» της Αρλέτας. Αυτό ήταν από δεκατεσσάρων χρονών. Δεν της το είχα πει γιατί μπορεί να μου έλεγε τι μου έφερες τώρα παιδικά τραγουδάκια; Θέλω να σου πω ότι αυτό έκανα, να ακούω μουσική. Δεν είχα τίποτα άλλο πιο καλύτερο. Και δεν λέω για τη δική μου μουσική. Εγώ γράφω πολύ εύκολα και μερικά πετυχαίνουν και γίνονται γνωστά. Και επιτυχίες.

Το ταλέντο ούτως η αλλιώς δεν έχει ηλικία. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.

Ναι βέβαια. Θυμάμαι όταν ήμουνα παραγωγός στην ΕΡΤ, πολλά χρόνια από εκεί πήρα σύνταξη,  παραγωγός ραδιοφώνου στο Δεύτερο Πρόγραμμα, τον Δημήτρη Σγούρο, τον πιανίστα που έσκισε από τα 11 μέχρι τα 16 του, ένα παιδί ταλέντο, ο καλύτερος πιανίστας. Η ωφέλιμη ηλικία του ήταν από τα 11 μέχρι τα 14, 15 του, εκεί μετά τελείωσε. Ποιος ξέρει;  Ήτανε μία επιφύτηση του πνεύματος που πιάνει όλους μας σε κάτι, κάποια ηλικία η οποία δεν έχει σημασία. Τη σοφία την είχα από δώδεκα χρονών. Ο Δημήτρης Σγούρος λοιπόν περνούσε έξω από το στούντιο με τη μαμά του και της έλεγε «Μαμά, μαμά ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ».

Εγώ θεωρώ μπροστά στο Παγκόσμιο Στερέωμα, πως κάνω καλά τη δουλειά μου, όπως ένας γιατρός που σώζει ζωές, ένα άλλος που κάνει ωραία έπιπλα, όπως ένας εφευρέτης. Πόσο καλό μας έχει κάνει η τεχνολογία. Τρομερό καλό. Βλέπω τραγούδια που μόνο τα άκουγα. Βλέπω ότι ένα ντουέτο που νόμιζα ότι είναι Αμερικάνοι, λευκοί είναι μαύροι.

Η τεχνολογία μας έκανε σίγουρα τη ζωή πιο εύκολη. Έχουμε γίνει σίγουρα πιο ερευνητικοί ως προς τη μάθηση για το θέμα της μουσικής.

Ναι, αλλά η ευκολία μας έκανε λίγο λαπάδες. Πρέπει να προσέχουμε το σώμα μας. Γι’αυτό και η ηλικία μας είναι αδούλευτα κορμιά. Ο Μπουλάς, τον θυμάμαι με ένα τσιγάρο και καφέ. Η Αρλέτα ακίνητη, ο Τζιμάκος δεν ξέρω, πρέπει να καθότανε όλο το χειμώνα σπίτι του να κάνει διαβολιές του πνεύματος για να φτιάξει το πρόγραμμα της άλλης χρονιάς. Τσιγάρα, τσιγάρα που ήτανε χειρότερα από τα άλλα τσιγάρα. Ουίσκια…

Άρα είναι επιλογή του καλλιτέχνη για την ποιότητα ζωής του.

Επιλογή, ναι. Εγώ δεν έμαθα να καπνίζω ποτέ. Όταν ήμασταν δεκατεσσάρων χρονών, μου λέει ο Άκης από τους Dragons ήτανε δεκαέξι αυτοί. Πάρε ένα τσιγαράκι, τώρα είμαστε άνδρες. Του λέω εγώ, εγώ δεν είμαι άνδρας πούστης είμαι. Κατάλαβες; Δεν θέλω λέω. Ήξερε ότι έλεγα αστεία. Δεν ήθελα να μάθω τσιγάρο, γιατί να μάθω τσιγάρο. Για να μάθω να βήχω, να κάνω εμετό, να πονάω Αυτό που μετά θα είναι θάνατος για μένα; Τι λες τώρα;

Για την εμφάνιση του στον Ναυτικό Όμιλο Λάρνακας έχει πει τα καλύτερα.

Ευχαριστώ την Γεωργία Γεωργίου για την πρόσκληση, μας έχει φερθεί υπέροχα, διακριτικά και όμορφα.  Την άκουσα και είναι ωραία τραγουδίστρια. Περάσαμε καταπληκτικά.

Από τον Σεπτέμβρη και μετά…

Έχω κλείσει πολλές εμφανίσεις στην Αθήνα με τον Ζιώγαλα, τον Γιοκαρίνη και τον Μηλιώκα θα παίξουμε σε ένα μαγαζί που λέγεται Σφήκα.

Μετά στο Κύτταρο θα παίξω με τον Κώστα Τουρνά και πάει λέγοντας… να είμαστε καλά, η ζωή είναι πολύτιμη.

Leave a Response